Dadajowa

LEGENDA

Dla gości pragnących odpocząć w naszej Osadzie nazwa domów może być niezrozumiała i nie tak oczywista jak dla nas, gospodarzy. W związku z tym, że nazwa jeziora, nad którym znajdują się nasze domy, powiązana jest z pewną starą legendą, pragniemy w drodze wyjaśniania przytoczyć ją w kilku słowach.

Jest to piękna historia o miłości i stracie. O miłości młodzieńca imieniem Krystek i dziewczyny noszącej imię Dadaj. Krystek, choć biedny jak mysz kościelna, nie przestawał marzyć o pięknej i dobrej żonie, ciepłym domu i gromadce dzieci. Gdy pewnego dnia, zjawił się w jego domu starzec z propozycją oddania mu swej córki za mąż wraz z majątkiem pozwalającym na dostatnie życie, Krystek nie posiadał się ze szczęścia. Starzec postawił tylko jeden warunek: serce młodzieńca nie mogło nigdy się zmienić. Miało być zawsze otwarte na pomoc potrzebującym. Z czasem Krystek zapomniał o obietnicy danej starcowi i z coraz większą niechęcią patrzył na odwiedzających go biedaków.  Pewnego pochmurnego dnia jego ukochana żona ze smutkiem oświadczyła, że musi wracać do ojca. Krystek próbował ją zatrzymać ale ona go nie słuchała. U stóp starca pojawiła się szczelina, do której w strugach deszczu wpadła dziewczyna. Za szczeliny wytrysnęła woda i po pewnym czasie pojawiło się w tym miejscu jezioro o pięknej srebrzystej tafli. Krystek zrozumiał, że to nie majątek był jego prawdziwym skarbem a miłość żony. Na zmianę było już jednak za późno. Codziennie chodził nad jezioro i wołał: Dadaj! Dadaj! Lecz odpowiedź nigdy nie nadeszła. Podobno po dziś dzień można usłyszeć tęskne wołanie za ukochaną kobietą i utraconą przez własną głupotę miłością.